Aaarrrggghhhh, die zou je toch voor eens en altijd de mond willen snoeren?!

Wie? Nou die vaak zeer aanwezige, soms keihard tetterende, stem in je hoofd natuurlijk!!

Eén van onze grootste saboteurs, die ons af en toe flink in de weg kan zitten, die ons vaak tegenhoudt in wat we écht willen, maar waar we (on)bewust toch veel aandacht aan geven.

Zomaar wat voorbeelden van zo’n zelfkritisch stemmetje:

Je krijgt een compliment, maar vrijwel direct denk je:
“Nou, zo bijzonder was dat niet hoor”
“Een ander had dat vast beter gedaan”
“Ze wilde vast gewoon iets aardigs tegen me zeggen, maar meent er niets van.”

Je ploft ’s avonds op de bank om je favoriete serie te kijken en dan hoor je:
“Ik had vandaag meer moeten doen”
“Waarom ben ik niet gewoon gaan sporten? Ik houd ook niets vol!”

Het is ochtend en je hebt haast om de deur uit te komen; dan snauw je naar je kinderen omdat ze niet opschieten. De conversatie in je hoofd gaat verder:
“Wat ben ik toch een slechte moeder…”
“Waarom lukt het me niet om wat eerder op te staan?”
“Wat een slecht voorbeeld geef ik weer.”

Hij is er altijd, de hele dag, om je te pas en te onpas dingen te vertellen als:
je doet het niet goed genoeg,
je moet opschieten,
wat gaf je een stom antwoord,
ben je dat alweer vergeten?
wat zit mijn haar toch stom,
ik oog hartstikke dik in deze trui…

Die stem lijkt ons niets goeds te brengen en toch heeft de stem voor jouw lijf/zenuwstelsel een belangrijke functie (gehad).

Om ‘veilig’ te zijn als kind en om moeilijke situaties te kunnen ‘overleven’, heb je bepaalde overtuigingen ontwikkeld.
Om deze overtuigingen vervolgens in stand te houden, heb je (on)bewust voor bepaald, veelal zelfsaboterend, gedrag gekozen. Dit gedrag is zo vaak herhaald in je leven dat het een patroon is geworden dat vaak onbewust zijn intrede doet.
Niet met de intentie om jezelf naar beneden te halen, maar eigenlijk puur bedoeld om jezelf te beschermen, want op deze manier was er sprake van ‘veiligheid’.

Als deze hardnekkige stem steeds opnieuw zijn ruimte inneemt, blijf jij continu ‘aan’ staan en ben je steeds in een hoge staat van paraatheid.
Sterker nog, het belet je om diep te kunnen ontspannen.
Het wil namelijk voorkomen dat je fouten maakt, afgewezen wordt of ergens
tekortschiet.

Zelfkritiek is dus een vorm van zelfbescherming, hoe paradoxaal ook.
Als ik mezelf maar scherp houd,
Als ik het maar beter doe,
Als ik geen fouten maak,
dan ben ik veilig…

Hier kunnen we echt letterlijk onze kop over breken, omdat we het proberen op te lossen met ons hoofd. We willen ervan af en proberen er ander gedrag tegenover te zetten.
Alleen, dat los je niet op met anders te denken, daarvoor mogen we écht een laag dieper kijken en ons lijf bij gaan betrekken, want dáár is het ook ooit begonnen/ ontstaan.

Hoe zit het met jouw interne dialoog?