Oude patronen en familie: waarom feestdagen soms meer raken dan je dacht

De paashaazen zijn de deur uit, de eieren op.
Misschien ben je alweer in je (werk)ritme gestapt – of juist nog even aan het nagenieten van wat vrije tijd met je gezin of familie.

Pasen is vaak een mooi moment om samen te zijn.
Voor de één ontspannend, voor de ander… wat minder.

Tijdens die familielunch, het brunchbuffet of een diner komt het vaker voor dan we denken: oude patronen worden geraakt.

Een opmerking die raakt. Een gevoel van onbegrip. Dat ene zinnetje dat je weer terugbrengt naar vroeger, toen je je klein, boos of verdrietig voelde.

En voor je het weet, sta je weer midden in een oude dynamiek, met emoties waarvan je dacht dat je die allang verwerkt had.

Het overkomt ons allemaal, want familie triggert ons op een diep niveau : vaak onbewust, vaak vanuit liefde, maar het kan pijnlijk duidelijk maken dat er nog iets in jou gezien wil worden.

Dát zien is al een mooie stap; vaak voelt het enorm oncomfortabel, dat wel.
Veelal zit er een zelfveroordeling op omdat we dit schijnbaar nog zo voelen, want hadden we dit niet allang verwerkt moeten hebben?
Die veroordeling zelf is zo destructief want daarmee houden we het juist in stand.

We kunnen er ook met meer compassie naar kijken:
👉 Wat liet zich zien?
👉 Wat wil nog geheeld worden?

Deze momenten zijn waardevol en als je de moed hebt om erin te duiken dan kan het je een hoop opleveren. Dan ontstaat er weer ruimte.

Herkenbaar?