Waarom valt de één uit door (werk)stress… en blijft de ander overeind?
Hoe komt het dat de één relatief rustig blijft wanneer er onzekerheid is over de toekomst van hun organisatie, terwijl de ander fysieke of mentale klachten ontwikkelt?
Wat me opvalt in gesprekken met medewerkers bij ziekteverzuim dat ze vaak naar hun organisatie wijzen als oorzaak, want:
* zij moeten beter communiceren
* zij luisteren onvoldoende naar de wensen en ideeën van hun medewerkers
* zij moeten duidelijker maken hoe de bedrijfsverandering(en) zich concreet vertalen op de werkvloer
En ja zeker! Organisaties dragen hierin zeker een belangrijke verantwoordelijkheid.
Maar wanneer iemand uitvalt door (werk)stress, gaat het zelden alleen over wat er op het werk gebeurt of over de huidige omstandigheden.
Nee, er ligt meestal iets veel wezenlijkers aan die stress ten grondslag.
Want wanneer er spanning of onzekerheid ontstaat, wordt er vaak onbewust iets geraakt dat veel ouder is dan de situatie op het werk zelf.
– Een ervaring van vroeger
– Een gevoel van onveiligheid
– Een oud patroon dat diep in het zenuwstelsel ligt opgeslagen
En ook al heeft iemand in zijn/ haar leven mentaal geleerd om hiermee om te gaan, zet deze trigger toch weer een ‘oud programma’ in werking en legt het ‘oude pijn’ bloot.
Iemand zal rationeel best begrijpen dat een reorganisatie of verandering ‘er nu eenmaal bij hoort’. Alleen het lichaam reageert soms alsof er echt gevaar dreigt.
Het zenuwstelsel heeft namelijk maar één primaire taak: jou veilig houden.
En wanneer er aan die veiligheid getornd wordt, dan schakelt je lichaam over naar een staat van paraatheid.
Die paraatheid uit zich o.a. als spanning in je lichaam en wanneer dat maar lang genoeg doorgaat, raakt je lichaam uitgeput.
Interessant is om daarbij te kijken naar iemands veerkracht.
Veerkracht betekent niet dat je géén stress ervaart.
Veerkracht betekent dat je kunt meebewegen met de spanning én ook weer kan terugkeren naar de ontspanning.
Ik vergelijk het wel eens met een elastiek.
Een gezond elastiek kan gemakkelijk uitrekken en daarna weer terugveren naar de oorspronkelijke vorm.
Maar wanneer er voortdurend spanning op blijft staan, ontstaan er langzaam kleine scheurtjes.
Totdat er uiteindelijk een breekpunt komt.
En dát is vaak het moment waarop iemand uitvalt.
Misschien wordt het tijd dat we bij stress en verzuim niet alleen kijken naar de omstandigheden…
maar dat we ook kijken naar iemands coping én hun in hoeverre ze moeiteloos kunnen meebewegen met de huidige situatie zonder dat hun zenuwstelsel ‘oude programma’s’ af moet blijven spelen om ze veilig te houden.
Dáár ligt wat mij betreft een hele belangrijke sleutel als het gaat om het terugdringen van ziekteverzuim door (werk)stress!!
